# Baba Jaga _Aleksandr Afanasjew_ · 5 min read · ages 6-10 Macocha posyła pasierbicę do swojej siostry po igłę i nici, a tą siostrą okazuje się Baba Jaga, która chce zjeść dziewczynę na śniadanie. Dzięki ręcznikowi i grzebieniowi od kota dziewczyna ucieka do domu i opowiada wszystko ojcu, a ojciec w gniewie karze niegodziwą żonę i odtąd żyje z córką spokojnie i dostatnio. --- Dawno, dawno temu żył sobie pewien człowiek. Zmarła mu żona, więc ożenił się po raz drugi. Z pierwszego małżeństwa miał córkę, młodą dziewczynę, której macocha od początku nie znosiła. Biła ją i wciąż myślała, jak by się jej pozbyć na zawsze. Pewnego dnia ojciec wyjechał w jakichś sprawach, a macocha zawołała pasierbicę. — Idź do mojej siostry, twojej cioci — powiedziała. — Poproś ją o igłę i nici, żeby ci uszyć koszulę. Tylko że ta ciocia była Babą Jagą. Dziewczyna nie była jednak głupia i najpierw poszła do swojej prawdziwej cioci. — Dzień dobry, ciociu! — Dzień dobry, kochanie! Co cię do mnie sprowadza? — Mama posyła mnie do swojej siostry po igłę i nici, żeby uszyć mi koszulę. Ciocia od razu wiedziała, do kogo dziewczyna idzie, i powiedziała jej, co ma robić. — Rośnie tam brzoza, która będzie chciała cię smagnąć gałęzią po oczach, a ty przewiąż ją wstążką. Są tam drzwi, które będą skrzypieć i trzaskać, a ty nasmaruj im zawiasy olejem. Są psy, które będą chciały cię rozszarpać, a ty rzuć im te bułki. Jest też kot, który będzie chciał wydrapać ci oczy, a ty daj mu kawałek słoniny. Dziewczyna szła i szła, aż doszła na miejsce. Stała tam chatka, a w środku siedziała przy krosnach i tkała Baba Jaga, Kościana Noga. — Dzień dobry, ciociu — powiedziała dziewczyna. — Dzień dobry, kochanie — odpowiedziała Baba Jaga. — Mama posyła mnie do cioci po igłę i nici, żeby uszyć mi koszulę. — Dobrze, dobrze. Usiądź sobie i tkaj trochę, a ja tymczasem poszukam. Dziewczyna usiadła przy krosnach, a Baba Jaga wyszła przed chatkę i rzekła do służącej: — Napal w łaźni i umyj moją siostrzenicę, tylko pilnuj jej dobrze. Zjem ją sobie na śniadanie. Dziewczyna siedziała ni żywa, ni martwa ze strachu. Po chwili zaczęła błagać służącą: — Siostrzyczko kochana, zamiast palić drewno, polej je wodą, a wodę do łaźni noś w sitku. I dała jej w podarunku chusteczkę. Baba Jaga odczekała chwilę, a potem podeszła do okna i zawołała: — Tkasz, siostrzenico? Tkasz, moja miła? — Tkam, ciociu kochana, tkam. Baba Jaga odeszła, a dziewczyna dała kotu kawałek słoniny i zapytała: — Czy nie ma stąd żadnej ucieczki? — Masz tu grzebień i ręcznik — powiedział kot. — Bierz je i uciekaj. Baba Jaga ruszy w pogoń, a ty przykładaj ucho do ziemi. Kiedy usłyszysz, że jest już blisko, rzuć najpierw ręcznik, a zrobi się z niego szeroka, szeroka rzeka. A jeśli Baba Jaga przeprawi się przez rzekę i znowu będzie cię doganiać, przyłóż ucho do ziemi jeszcze raz, a kiedy usłyszysz, że jest blisko, rzuć grzebień. Wyrośnie z niego gęsty, gęsty las, przez który już się nie przedrze. Dziewczyna wzięła ręcznik i grzebień i uciekła. Psy chciały ją rozszarpać, ale rzuciła im bułki i puściły ją wolno. Drzwi już miały zatrzasnąć się z hukiem, ale nasmarowała im zawiasy olejem i wypuściły ją. Brzoza chciała smagnąć ją po oczach, ale dziewczyna przewiązała ją wstążką i brzoza ją przepuściła. Tymczasem kot usiadł przy krosnach i zabrał się do roboty. Utkać wiele nie utkał, za to wszystko poplątał. Baba Jaga podeszła do okna i zawołała: — Tkasz, siostrzenico? Tkasz, moja miła? — Tkam, ciociu kochana, tkam — odmruknął kot grubym głosem. Baba Jaga wpadła do chatki i zobaczyła, że dziewczyny nie ma. Rzuciła się na kota, biła go i krzyczała, czemu nie wydrapał dziewczynie oczu. — Tyle lat ci służę, a nie dałaś mi nawet kostki — odparł kot. — A ona dała mi słoniny. Wtedy Baba Jaga napadła na psy, na drzwi, na brzozę i na służącą, i wszystkim się dostało. — Tyle lat ci służymy, a nie rzuciłaś nam nawet przypalonej skórki chleba — powiedziały psy. — A ona dała nam bułki. — Tyle lat ci służymy, a nie polałaś nam zawiasów nawet kroplą wody — powiedziały drzwi. — A ona nasmarowała nas olejem. — Tyle lat ci służę, a nie przewiązałaś mnie nawet nitką — powiedziała brzoza. — A ona przewiązała mnie wstążką. — Tyle lat ci służę, a nie dałaś mi nawet szmatki — powiedziała służąca. — A ona dała mi chusteczkę. Baba Jaga, Kościana Noga, wskoczyła czym prędzej do moździerza i poleciała w pogoń. Tłuczkiem go popędzała, a miotłą zamiatała za sobą ślady. Dziewczyna przyłożyła ucho do ziemi i usłyszała, że Baba Jaga jest już blisko. Rzuciła więc ręcznik i zrobiła się z niego szeroka, szeroka rzeka. Baba Jaga stanęła nad brzegiem i aż zgrzytnęła zębami ze złości. Wróciła do domu po swoje woły i przygnała je nad rzekę. Woły wypiły całą wodę do ostatniej kropli, a Baba Jaga znów ruszyła w pogoń. Dziewczyna jeszcze raz przyłożyła ucho do ziemi, a kiedy usłyszała, że Baba Jaga jest blisko, rzuciła grzebień. Natychmiast wyrósł przed nią las, tak gęsty, że ani rusz przejść. Baba Jaga zaczęła go przegryzać, ale choć gryzła i gryzła, przejść nie zdołała. Musiała zawrócić do domu. Tymczasem ojciec wrócił z drogi. — Gdzie moja córka? — zapytał. — Poszła do cioci — odpowiedziała macocha. Niedługo potem do domu przybiegła sama dziewczyna. — Gdzie byłaś? — zapytał ojciec. — Ach, tatusiu! Mama posłała mnie do cioci po igłę i nici, żeby uszyć mi koszulę. Ale ta ciocia to Baba Jaga i chciała mnie zjeść! — A jak ci się udało uciec, córeczko? Dziewczyna opowiedziała mu wszystko po kolei. Kiedy ojciec wysłuchał całej historii, wpadł w straszny gniew. Chwycił strzelbę i zastrzelił swoją niegodziwą żonę. A on i córka żyli odtąd spokojnie i dostatnio, i wszystko im się szczęściło. --- - Read online: https://talerie.com/pl/bajki/baba-jaga - Subject (Wikidata): https://www.wikidata.org/wiki/Q187002 - Source: Russian Fairy Tales: A Choice Collection of Muscovite Folk-lore, translated by W. R. S. Ralston (New York: Hurst & Co., first published London 1873 as Russian Folk-Tales; Project Gutenberg #22373) (https://www.gutenberg.org/ebooks/22373) - Public-domain basis: Talerie contemporary retelling (CC0 2026), based on: Russian Fairy Tales: A Choice Collection of Muscovite Folk-lore, translated by W. R. S. Ralston (New York: Hurst & Co., first published London 1873 as Russian Folk-Tales; Project Gutenberg #22373) — translation: author died 1871 (+70 passed); translator W. R. S. Ralston died 1889 (+70 passed) - License: CC0-1.0 (https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/)