# Siedem kruków _Bracia Grimm_ · 5 min read · ages 6-10 Przez przekleństwo ojca siedmiu braci zamienia się w kruki, a ich siostra rusza w świat z pierścionkiem rodziców i dociera do szklanej góry. Tam siódmy kruk znajduje w kubeczku pierścionek ojca i matki, a kiedy siostrzyczka wychodzi zza drzwi, bracia odzyskują ludzką postać i cała ósemka rodzeństwa wraca do domu. --- Pewien człowiek miał siedmiu synów, a córeczki wciąż ani jednej, choć bardzo o niej marzył. Wreszcie żona znów spodziewała się dziecka, a kiedy przyszło na świat, okazało się, że to dziewczynka. Radość była wielka, ale maleństwo urodziło się drobne i słabiutkie. Bano się, że nie przeżyje, więc trzeba je było od razu ochrzcić z wody. Ojciec posłał jednego z chłopców co sił w nogach do studni po wodę do chrztu. Pozostałych sześciu pobiegło razem z nim. Każdy chciał zaczerpnąć pierwszy, zaczęli się przepychać i dzban wpadł im do studni. Stali potem nad cembrowiną i nie wiedzieli, co robić. Żaden nie miał odwagi wrócić do domu. Ojciec czekał i czekał, a synów wciąż nie było. W końcu stracił cierpliwość. — Pewnie znowu zapomnieli o wszystkim przy jakiejś zabawie, urwisy jedne! — zawołał. Bał się, że córeczka umrze bez chrztu, i ze złości wyrwało mu się jeszcze jedno zdanie. — Żeby się te chłopaki wszystkie w kruki pozamieniały! Ledwie to powiedział, usłyszał nad głową szum skrzydeł. Podniósł wzrok i zobaczył siedem czarnych jak węgiel kruków, które poderwały się i odleciały daleko. Rodzice nie mogli już cofnąć tego przekleństwa. Bardzo tęsknili za siedmioma synami, ale pocieszała ich córeczka. Szybko nabrała sił i z każdym dniem była piękniejsza. Długo nie wiedziała nawet, że ma braci, bo rodzice starannie unikali tego tematu. Aż pewnego dnia przypadkiem usłyszała, jak ludzie mówią o niej, że owszem, ładna z niej dziewczyna, ale to przecież przez nią spotkało nieszczęście jej siedmiu braci. Bardzo się tym zasmuciła. Poszła do ojca i matki i zapytała, czy naprawdę miała braci i co się z nimi stało. Rodzice nie mogli już dłużej trzymać tego w tajemnicy. Opowiedzieli jej wszystko, ale zapewniali, że taki już był los, a ona niczemu nie zawiniła, bo przecież tylko przyszła na świat. Dziewczynka jednak nie mogła przestać o tym myśleć. Dzień w dzień gryzło ją sumienie i była pewna, że to ona musi uwolnić braci. Nie zaznała spokoju, dopóki pewnego dnia nie wymknęła się potajemnie z domu i nie ruszyła w szeroki świat, żeby ich odszukać i uratować, choćby nie wiem ile miało ją to kosztować. Zabrała ze sobą tylko pierścionek od rodziców na pamiątkę, bochenek chleba, gdyby zgłodniała, dzbanuszek wody, gdyby zachciało jej się pić, i mały stołeczek, żeby mogła przysiąść, kiedy się zmęczy. Szła i szła, coraz dalej, aż doszła na sam koniec świata. Tam trafiła do Słońca, ale Słońce było zbyt gorące i straszne, a do tego pożerało małe dzieci. Dziewczynka czym prędzej uciekła. Pobiegła do Księżyca, ale Księżyc był okropnie zimny, ponury i zły. — Czuję, czuję ludzkie mięso! — mruknął, kiedy ją zauważył. Uciekła więc szybko i dotarła do gwiazd. Gwiazdy przyjęły ją życzliwie i serdecznie, a każda siedziała na swoim własnym stołeczku. Wtedy wstała Jutrzenka i podała dziewczynce kurzą kosteczkę. — Bez tej kosteczki nie otworzysz szklanej góry — powiedziała. — A w szklanej górze są twoi bracia. Dziewczynka owinęła kosteczkę starannie w chusteczkę i ruszyła dalej. Szła tak długo, aż stanęła u stóp szklanej góry. Brama była zamknięta. Dziewczynka chciała wyjąć kosteczkę, ale kiedy rozwinęła chusteczkę, okazało się, że jest pusta. Zgubiła dar dobrych gwiazd. Co teraz? Tak bardzo chciała uratować braci, a nie miała klucza do szklanej góry. Wtedy dzielna siostrzyczka wzięła nożyk i odcięła sobie mały paluszek. Włożyła go w zamek i brama się otworzyła. Kiedy weszła do środka, wyszedł jej naprzeciw malutki krasnoludek. — Czego szukasz, dziecko? — zapytał. — Szukam moich braci, siedmiu kruków — odpowiedziała. — Panów kruków nie ma w domu — rzekł krasnoludek. — Ale jeśli chcesz na nich zaczekać, to wejdź. Potem krasnoludek przyniósł krukom kolację na siedmiu talerzykach i w siedmiu kubeczkach. Siostrzyczka zjadła po okruszku z każdego talerzyka i wypiła po łyku z każdego kubeczka. A do ostatniego kubeczka wrzuciła pierścionek, który zabrała z domu. Nagle usłyszała w powietrzu szum skrzydeł i świst wiatru. — Panowie kruki wracają do domu — powiedział krasnoludek. Dziewczynka szybko schowała się za drzwiami. Kruki wleciały do środka, chciały jeść i pić, i każdy sięgnął po swój talerzyk i swój kubeczek. Wtedy jeden po drugim zaczęły pytać. — Kto jadł z mojego talerzyka? Kto pił z mojego kubeczka? To były ludzkie usta. Kiedy siódmy kruk wypił swój kubeczek do dna, potoczył się ku niemu pierścionek. Kruk przyjrzał mu się i poznał, że to pierścionek ojca i matki. — Daj Boże, żeby była tu nasza siostrzyczka, wtedy bylibyśmy wolni! — powiedział. Dziewczynka, która cały czas stała za drzwiami i nasłuchiwała, usłyszała to życzenie i wyszła z ukrycia. W tej samej chwili wszystkie kruki odzyskały ludzką postać. Bracia ściskali i całowali siostrzyczkę, a potem cała ósemka rodzeństwa wesoło wróciła do domu. --- - Read online: https://talerie.com/pl/bajki/siedem-krukow - Wikidata: https://www.wikidata.org/wiki/Q467932 - Tale type: ATU 451 (per Wikidata) - Source: Kinder- und Hausmärchen, 7. Auflage (1857) (https://de.wikisource.org/wiki/Die_sieben_Raben_(1857)) - Public-domain basis: Talerie contemporary retelling (CC0 2026), based on: Kinder- und Hausmärchen, 7. Auflage (1857) — original: author died 1859/1863 (+70 passed) - License: CC0-1.0 (https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/)