# Żabi król _Bracia Grimm_ · 5 min read · ages 4-9 Żaba wyławia złotą kulę ze studni i w zamian żąda, by mogła jeść z talerzyka i spać w łóżku królewny. Rozgniewana królewna rzuca żabą o ścianę, zaklęcie pryska i przed królewną staje królewicz, a w drodze do jego królestwa pękają żelazne obręcze, w które wierny Henryk zakuł sobie serce z żalu za zaklętym panem. --- W dawnych czasach, kiedy życzenia jeszcze się spełniały, żył król, którego najmłodsza córka była tak piękna, że nawet słońce dziwiło się, ilekroć zajrzało jej w twarz. W ciemnym lesie niedaleko zamku, pod starą lipą, była studnia. W upalne dni królewna siadała na jej chłodnym brzegu i bawiła się złotą kulą. Pewnego razu kula nie wpadła w wyciągnięte dłonie, tylko potoczyła się po ziemi prosto do wody. A studnia była tak głęboka, że nie było widać dna. Królewna zaczęła płakać i nic nie mogło jej pocieszyć. — Co ci jest, królewno? Płaczesz tak, że nawet kamień by się ulitował. Rozejrzała się i zobaczyła żabę, która wystawiła z wody grubą głowę. — Ach, to ty, stary chlapaczu — powiedziała. — Płaczę po złotej kuli, bo wpadła mi do studni. — Nie płacz, ja na to poradzę — odpowiedziała żaba. — Ale co mi dasz, jeśli ci ją wyłowię? — Co tylko zechcesz, kochana żabo: suknie, perły, klejnoty, nawet moją złotą koronę. — Nie chcę ani sukien, ani pereł, ani korony — rzekła żaba. — Ale jeśli przyjmiesz mnie za towarzyszkę, jeśli będę mogła jeść z twojego złotego talerzyka, pić z twojego kubeczka i spać w twoim łóżeczku, to zejdę na dno i przyniosę ci kulę. — Obiecuję ci wszystko, czego zechcesz, tylko przynieś mi kulę. „Co też ta niemądra żaba wygaduje”, pomyślała. „Siedzi sobie w wodzie i rechocze, a towarzyszką człowieka być nie może.” Żaba zanurzyła się, a po chwili wypłynęła z kulą w pyszczku i rzuciła ją w trawę. Królewna ucieszyła się, podniosła zabawkę i pobiegła. — Zaczekaj! — wołała żaba. — Weź mnie ze sobą, nie umiem tak biegać jak ty. Ale królewna nawet się nie obejrzała i wkrótce zapomniała o biednej żabie, która wróciła na dno studni. Nazajutrz, kiedy siedziała z królem i dworem przy stole, coś zaczęło się wspinać po marmurowych schodach: chlup, chlap, chlup, chlap. Zapukało do drzwi i zawołało: — Królewno najmłodsza, otwórz mi drzwi. Otworzyła, a gdy zobaczyła przed sobą żabę, zatrzasnęła drzwi i wróciła do stołu przestraszona. Król widział, jak mocno bije jej serce. — Moje dziecko, czego się boisz? — spytał. — Czy pod drzwiami stoi olbrzym i chce cię zabrać? — Ach nie, ojcze, to nie olbrzym, tylko obrzydliwa żaba. — A czegóż ta żaba od ciebie chce? — Wczoraj przy studni wpadła mi do wody złota kula, a ponieważ płakałam, żaba mi ją wyłowiła. Obiecałam jej za to, że zostanie moją towarzyszką, bo nie myślałam, że wyjdzie ze swojej wody. A teraz stoi za drzwiami. Wtedy zapukało po raz drugi i zawołało: Królewno najmłodsza, otwórz mi drzwi, czy już nie pamiętasz, coś mi wczoraj rzekła przy chłodnej wodzie studziennej? Królewno najmłodsza, otwórz mi drzwi. — Co obiecałaś, tego musisz dotrzymać — powiedział król. — Idź i otwórz jej. Poszła i otworzyła, a żaba wskoczyła do środka i skakała tuż za nią aż do krzesła. — Podnieś mnie do siebie — zawołała. Królewna zwlekała, aż król jej rozkazał. Z krzesła żaba przeszła na stół i powiedziała: — Przysuń mi bliżej swój złoty talerzyk, żebyśmy jedli razem. Zrobiła to, ale widać było, że niechętnie. Jedzenie smakowało żabie wybornie, a królewnie każdy kęs stawał w gardle. — Najadłam się i jestem zmęczona — odezwała się żaba. — Zanieś mnie do swojej komnaty i pościel jedwabne łóżeczko. Królewna zaczęła płakać, bo bała się zimnej żaby, której nie śmiała nawet dotknąć. Ale król się rozgniewał. — Kto ci pomógł, gdy byłaś w potrzebie, tym nie wolno ci potem gardzić. Wzięła więc żabę dwoma palcami, zaniosła na górę i posadziła w kącie. Gdy jednak królewna leżała już w łóżku, żaba przypełzła bliżej. — Jestem zmęczona i chcę spać tak samo dobrze jak ty. Podnieś mnie, albo powiem twojemu ojcu. Wtedy królewna rozgniewała się nie na żarty, chwyciła żabę i z całej siły rzuciła nią o ścianę. — Teraz będziesz miała spokój, obrzydliwa żabo! Ale kiedy żaba spadła na podłogę, nie była już żabą, tylko królewiczem o łagodnych oczach. Opowiedział jej, że zaklęła go zła czarownica i że nikt prócz królewny nie mógł go wybawić ze studni. Z woli ojca został jej towarzyszem i mężem, a nazajutrz mieli pojechać do jego królestwa. Rano zajechał powóz zaprzężony w osiem białych koni ze strusimi piórami na głowach, a z tyłu stał wierny Henryk, sługa królewicza. Gdy jego pana zamieniono w żabę, Henryk kazał zakuć sobie serce w trzy żelazne obręcze, żeby mu nie pękło ze smutku. Teraz wsadził oboje do powozu i stanął z tyłu, pełen radości. Po kawałku drogi królewicz usłyszał za sobą trzask, jakby coś pękło. Odwrócił się i zawołał: — Henryku, powóz pęka. Nie, panie, to nie powóz, to obręcz z mego serca, co pękało z boleści, gdy w studni siedzieliście, gdy żabą byliście. Jeszcze raz i jeszcze raz zatrzeszczało po drodze, a królewicz za każdym razem myślał, że powóz się łamie. To pękały obręcze na sercu wiernego Henryka, bo jego pan był wybawiony i szczęśliwy. --- - Read online: https://talerie.com/pl/bajki/zabi-krol - Source: Kinder- und Hausmärchen, 7. Auflage (1857) (https://de.wikisource.org/wiki/Der_Froschkönig_oder_der_eiserne_Heinrich_(1857)) - Public-domain basis: Talerie contemporary retelling (CC0 2026), based on: Kinder- und Hausmärchen, 7. Auflage (1857) — original: author died 1859/1863 (+70 passed) - License: CC0-1.0 (https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/)