Charles Perrault

Charles Perrault (1628–1703) prawie całe życie przepracował w administracji królewskiej, a baśnie spisał dopiero na starość. To jednak jego książka z 1697 roku sprawiła, że Kopciuszek, Śpiąca Królewna, Kot w butach i Czerwony Kapturek mają jeden utrwalony kształt, zamiast zmieniać się z każdym opowiadaniem.

Od 1663 roku był u ministra Colberta sekretarzem Małej Akademii, przemianowanej później na Akademię Inskrypcji i Literatury Pięknej. W 1671 wybrano go do Akademii Francuskiej, a w 1683, mając pięćdziesiąt pięć lat, stracił urząd. Kiedy w Paryżu spierano się, czy starożytnych da się w ogóle przewyższyć, stanął po stronie współczesnych. Jego brat Claude był architektem i pracował przy Luwrze.

Gdy ukazało się Histoires ou contes du temps passé, Perrault miał sześćdziesiąt dziewięć lat. Na karcie tytułowej nie było nazwiska autora, a dedykację podpisał jego syn, Pierre Darmancour. Wkrótce zaczęto nazywać tę książkę inaczej: Contes de ma mère l’Oye, czyli baśnie Matki Gęsi.

Perrault tych historii nie wymyślił. Wziął to, co ludzie sobie opowiadali, i zapisał tak, żeby przetrwało: krótko i z morałem wierszem na końcu.