Bracia Grimm

Jacob (1785–1863) i Wilhelm (1786–1859) Grimmowie byli przede wszystkim językoznawcami i bibliotekarzami. Baśnie zbierali jako świadectwo o dawnej niemczyźnie, a nie jako lekturę dla dzieci, i dopiero kiedy okazało się, że czytają je właśnie dzieci, Wilhelm zaczął z wydania na wydanie łagodzić teksty.

Pierwszy tom Kinder- und Hausmärchen ukazał się w 1812 roku z osiemdziesięcioma sześcioma baśniami, dwa lata później doszedł drugi z siedemdziesięcioma kolejnymi, a ostatnie wydanie za ich życia liczyło w 1857 roku dwieście jedenaście pozycji.

Obraz braci chodzących od wsi do wsi i zapisujących to, co opowiadają chłopi, jest ładny i nieprawdziwy. Większość baśni usłyszeli od wykształconych znajomych z własnego kręgu, część z rodzin hugenockich. Jaś i Małgosia oraz Śpiąca Królewna przyszły od rodziny Dortchen Wild, z którą Wilhelm się później ożenił.

Resztę pracowitego życia oddali niemieckiemu słownikowi, w którym każde słowo dostawało własną historię. Nigdy go nie skończyli. W 1837 roku stracili posady w Getyndze, bo odmówili przysięgi nowemu królowi.