E. T. A. Hoffmann

E. T. A. Hoffmann (1776–1822) uchodzi za najbardziej wpływowego niemieckojęzycznego autora opowieści między Goethem a Kafką, a pisanie było u niego jednym z kilku zajęć naraz: był prawnikiem, kompozytorem, kapelmistrzem, krytykiem muzycznym i rysownikiem karykatur. Urodził się w Królewcu jako Ernst Theodor Wilhelm, a trzecie imię sam zamienił na Amadeus, z uwielbienia dla Mozarta.

Utrzymywał go z tego wszystkiego zawód najmniej efektowny. Od 1814 roku aż do śmierci zasiadał w berlińskim Sądzie Kameralnym, najwyższym sądzie Prus, i pisał nocami. Z tych ośmiu lat pochodzą Die Elixiere des Teufels, Nachtstücke z Piaskunem w środku, Die Serapionsbrüder i Lebens-Ansichten des Katers Murr. Umarł w Berlinie, mając czterdzieści sześć lat.

Muzyka nie była u niego dodatkiem do literatury. Jego operę Undine wystawiono w Berlinie w 1816 roku, a jako krytyk znaczył dla niemieckiego romantyzmu tyle, co Robert Schumann. Esej o V Symfonii Beethovena, ogłoszony w 1810 roku, należy do tekstów założycielskich romantycznego pisania o muzyce.

Dziadka do orzechów i Króla Myszy wydał w Berlinie w 1816 roku, a trzy lata później włączył do Die Serapionsbrüder. Napisał go dla dzieci swojego przyjaciela Juliusa Eduarda Hitziga i wpisał je do środka: Friedrich i Clara zostali w baśni Fritzem i Marie. Balet Czajkowskiego z 1892 roku wziął się jednak nie z Hoffmanna wprost, tylko z francuskiej przeróbki Aleksandra Dumasa ojca z 1844 roku.