Włoskie bajki

Carlo Collodi mieszkał we Florencji i tam wymyślił drewnianego pajacyka, który ucieka z domu, kłamie i pakuje się w coraz większe kłopoty. Nasz „Pinokio” jest opowiedziany na nowo według angielskiego przekładu z 1904 roku i tak jak u Collodiego kończy się przemianą w prawdziwego chłopca.

Legendy o świętym Mikołaju i świętym Marcinie pochodzą ze „Złotej legendy”, którą zakonnik z Genui, Jakub de Voragine, zebrał w Lombardii około 1260 roku. Opowiadamy je według francuskiego przekładu z 1902 roku. Marcin dorastał w Pawii, a kości Mikołaja zabrali do swojego miasta żołnierze z Bari.

Z młodszymi dziećmi dobrze zacząć od sceny pod bramą Amiens, gdzie Marcin przecina mieczem płaszcz i oddaje połowę nagiemu żebrakowi. W „Historii świętego Mikołaja” młody Mikołaj nocą wrzuca przez okno złoto biednemu sąsiadowi. U Wróżki Pinokiowi rośnie nos przy każdym kłamstwie.

„Pinokio” jest długi i miejscami straszny: pajacyk wisi na gałęzi Wielkiego Dębu, zamienia się w osła, a ojca odnajduje w brzuchu Rekina. W legendzie o Mikołaju kat unosi miecz nad niewinnymi, a Marcin na końcu umiera, więc te fragmenty lepiej czytać ze starszym dzieckiem.