Bajki o stracie

„Choinka” Andersena opowiada o drzewku, które ciągle czeka na coś lepszego. Na strychu, opowiadając myszom o lesie, rozumie, że tam było szczęśliwe, a na końcu zostaje porąbane i spalone. To dobra bajka do rozmowy o przemijaniu.

„Szczęśliwy książę” oddaje biednym rubin, oba szafirowe oczy i całe złoto, a jaskółka zostaje przy nim, choć zbliża się mróz. Zakończenie jest smutne, ale nie bez pociechy: anioł zanosi Bogu ołowiane serce i martwego ptaka.

Polska „Syrenka warszawska” kończy się rozstaniem. Złapana syrena woła do ludzi, że śpiewała im z własnej woli, a na rozkaz śpiewać nie będzie, i znika w Wiśle. Na pamiątkę tamtej nocy miasto bierze sobie syrenę za godło.

Nie trzeba od razu tłumaczyć smutnego zakończenia. Wystarczy zapytać, co dziecko czuje i kogo mu najbardziej żal. Najmłodszym, od czwartego roku życia, pasują tu „Gwiezdne talary”: sierota oddaje wszystko, ale bajka kończy się dobrze.