Carlo Collodi

Carlo Collodi (1826–1890) był florenckim dziennikarzem i satyrykiem, a pseudonim wziął od nazwy wsi. Naprawdę nazywał się Carlo Lorenzini. Collodi, niewielka miejscowość w Toskanii niedaleko Pescii, to rodzinne strony jego matki, szwaczki. Spędził tam u babki sporą część dzieciństwa, a nazwiskiem Collodi po raz pierwszy podpisał się w 1860 roku.

Posłano go do seminarium, ale zrezygnował z kapłaństwa. Od 1844 roku pracował we florenckiej księgarni. W wojnach o niepodległość Włoch dwa razy zgłosił się na ochotnika: w 1848 roku do wojsk toskańskich, w 1859 roku do kawalerii piemonckiej. Założył satyryczne pismo Il Lampione, które zamknął wielki książę Toskanii, a potem wydawał Lo Scaramuccia. Jednocześnie był państwowym cenzorem teatralnym.

Do literatury dla dzieci doszedł przez przekład. Rozczarowany polityką zjednoczonych Włoch, w 1875 roku przełożył na włoski baśnie Perraulta, a potem napisał szkolne książki o Giannettinie, z których dzieci poznawały nowe państwo, śledząc przygody niesfornego chłopca. Storia di un burattino, czyli Historia pajacyka, zaczęła się ukazywać w Giornale per i bambini 7 lipca 1881 roku i urwała się na piętnastym rozdziale, z Pinokiem powieszonym na dębie i zostawionym na śmierć. Tak miało się to skończyć. Collodi wrócił jednak do opowieści, ukończył ją w styczniu 1883 roku, a w lutym we Florencji wyszła książka w trzydziestu sześciu rozdziałach. Nie dożył chwili, gdy stała się jedną z najczęściej tłumaczonych książek na świecie.