Ezop

Ezop to imię, pod którym od starożytności opowiada się kilkaset krótkich historii o zwierzętach. Czy kryje się za nim żywy człowiek, nie wiadomo. Starożytni pisarze umieszczają go w szóstym wieku przed naszą erą i mówią o nim jako o niewolniku; Herodot podaje, że należał do pewnego mieszkańca Samos i że zginął z rąk Delfijczyków. Sam nie zapisał ani jednej bajki i nie zachował się żaden jego tekst.

Do nas te historie dotarły i prozą, i wierszem. Najstarszy zachowany grecki zbiór jest prozą, a wierszem ułożyli je Fedrus po łacinie w I wieku i Babrios po grecku w II wieku. We Francji opowiedział je wierszem La Fontaine, a każde następne stulecie opowiadało Ezopa po swojemu. W Polsce bajkę wierszem czytelnik kojarzy przede wszystkim z Ignacym Krasickim.

Krążący pod jego imieniem Żywot Ezopa to anonimowa powieść, która powstała całe wieki później. Dopisuje mu życiorys, którego nie zna żadne wcześniejsze świadectwo, więc czyta się ją jako literaturę, nie jako źródło.