Józef Ignacy Kraszewski

Józef Ignacy Kraszewski (1812–1887) był polskim powieściopisarzem, publicystą i wydawcą, autorem ponad dwustu powieści. Uchodzi za pisarza, który wydał najwięcej książek w całej literaturze polskiej. Najbardziej znane są „Stara baśń”, która otwiera jego cykl powieści historycznych „Dzieje Polski”, a także „Chata za wsią” i „Hrabina Cosel”.

Urodził się 28 lipca 1812 roku w Warszawie, a dzieciństwo spędził w Romanowie u dziadków ze strony matki. W Wilnie studiował najpierw medycynę, potem literaturę. W grudniu 1830 roku aresztowano go razem z grupą studentów za udział w spisku związanym z powstaniem listopadowym i do marca 1832 roku siedział w więzieniu. Później osiadł na Wołyniu. W Żytomierzu był kuratorem szkół i dyrektorem teatru, a jako przeciwnik pańszczyzny stracił sympatię okolicznej szlachty.

W 1860 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie redagował dziennik „Gazeta Codzienna”, od 1861 roku wydawany jako „Gazeta Polska”. Był przeciwny zbrojnemu powstaniu, a zarazem krytykował margrabiego Wielopolskiego. W 1863 roku musiał opuścić Warszawę i przez około dwadzieścia lat mieszkał w Dreźnie. Pomagał tam uchodźcom po powstaniu styczniowym, a jako Bogdan Bolesławita pisał powieści o powstaniu. W 1879 roku Kraków uroczyście obchodził pięćdziesięciolecie jego pracy pisarskiej. W 1883 roku został aresztowany w Berlinie pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Francji i skazany na twierdzę, z której w 1885 roku wypuszczono go za kaucją z powodu choroby. Zmarł 19 marca 1887 roku w Genewie, a pochowano go w krypcie zasłużonych na Skałce w Krakowie.

Pisał też dla dzieci. W 1882 roku wydał „Bajeczki”, zbiór baśni z ilustracjami Michała Elwira Andriollego, i to z tej książki pochodzi „Kwiat paproci”. Wiara, że paproć zakwita w noc świętojańską i przynosi szczęście temu, kto znajdzie jej kwiat, jest dużo starsza od Kraszewskiego. On sam dopisał do niej historię Jacka, który zrywa ten kwiat, ale nie wolno mu podzielić się szczęściem z nikim.