Pewnego razu głodny lis szedł przez ogród i zobaczył winorośl, która pięła się po wysokiej pergoli. Zwieszały się z niej piękne kiście winogron, ciemne i pełne soku. Na sam ich widok lisowi zaburczało w brzuchu.
Przykucnął, odbił się od ziemi i skoczył najwyżej, jak umiał. Niewiele mu zabrakło. Skoczył drugi raz, potem trzeci, z całych sił, ale kiście wciąż wisiały tuż nad jego nosem, odrobinę za wysoko.
W końcu sam dał za wygraną. Wyprostował się, uniósł głowę i odszedł spokojnym, dostojnym krokiem, jakby wcale mu na tych winogronach nie zależało.
— A myślałem, że te winogrona są już dojrzałe — powiedział głośno, nie oglądając się za siebie. — Teraz widzę, że są zupełnie kwaśne.
Opowiedziała na nowo Talerie, źródło: Aesop’s Fables: a new translation (otwiera się w nowym oknie) Domena publiczna Ten tekst możesz kopiować, zmieniać i wykorzystywać dowolnie. Link do Talerie nas ucieszy, ale nie jest wymagany. CC0 1.0 (otwiera się w nowym oknie)
