Staruszka wykrawa z piernikowego ciasta chłopczyka i wsuwa go do pieca, a ten wyskakuje i ucieka wszystkim, którzy ruszają za nim w pogoń. Lisy biegają bardzo szybko, więc lis dopada go w mgnieniu oka i zabiera się do jedzenia, a piernikowy ludzik odlicza ćwierć, połowę i trzy czwarte, aż nie zostaje z niego nic.
Na skraju lasu stał mały, stary domek, a mieszkali w nim staruszka i staruszek.
Byliby zupełnie szczęśliwi, gdyby nie jedno: nie mieli dziecka, a bardzo, bardzo go pragnęli.
Pewnego dnia staruszka piekła pierniki. Z jednego kawałka ciasta wykroiła chłopczyka: głowę, dwie ręce i dwie nogi. Wsunęła go do pieca.
Po chwili zajrzała do środka, żeby sprawdzić, czy piernik jest już gotowy. Ledwie uchyliła drzwiczki, piernikowy ludzik wyskoczył z pieca i pobiegł przed siebie, ile sił w nogach.
— Łapaj go! — zawołała staruszka do męża.
Rzucili się za nim oboje, ale piernikowego ludzika nie sposób było dogonić.
Wkrótce minął stodołę, w której młockarze młócili zboże, i zawołał do nich w biegu:
Uciekłem staruszce,uciekłem staruszkowi,a i wam ucieknę, zobaczycie!
Młockarze rzucili cepy i pognali za nim. Biegli szybko, a jednak go nie dogonili.
Biegł dalej, aż znalazł się przy łące pełnej kosiarzy. Zawołał i do nich:
Uciekłem staruszce,uciekłem staruszkowi,uciekłem młockarzom ze stodoły,a i wam ucieknę, zobaczycie!
Kosiarze porzucili kosy i ruszyli w pogoń, ale i oni zostali w tyle.
Biegł dalej i dalej, aż spotkał krowę. Zawołał do niej:
Uciekłem staruszce,uciekłem staruszkowi,uciekłem młockarzom ze stodoły,uciekłem kosiarzom z łąki,a i tobie ucieknę, zobaczysz!
Krowa od razu ruszyła za nim, lecz nie zdołała go dogonić.
Niedługo potem natknął się na świnię i zawołał do niej:
Uciekłem staruszce,uciekłem staruszkowi,uciekłem młockarzom ze stodoły,uciekłem kosiarzom z łąki,uciekłem krowie,a i tobie ucieknę, zobaczysz!
Świnia biegła, ile tchu, i też nic z tego nie wyszło.
Biegł i biegł, aż na drodze stanął mu lis. Do niego też zawołał:
Uciekłem staruszce,uciekłem staruszkowi,uciekłem młockarzom ze stodoły,uciekłem kosiarzom z łąki,uciekłem krowie,uciekłem świni,a i tobie ucieknę, zobaczysz!
Wtedy lis ruszył biegiem. A lisy biegają bardzo szybko, więc dogonił piernikowego ludzika w mgnieniu oka i zabrał się do jedzenia.
— Ojej! Już ćwierci mnie nie ma! — powiedział piernikowy ludzik.
— Oj! Już połowy mnie nie ma! — dodał po chwili.
— Już trzech czwartych mnie nie ma! — powiedział jeszcze ciszej.
— Już mnie całkiem nie ma!
I więcej się nie odezwał.
Na nowo opowiedziane przez Talerie, Źródło: St. Nicholas (otwiera się w nowym oknie)
Licencja: Domena publicznaTen tekst możesz kopiować, zmieniać i wykorzystywać dowolnie. Link do Talerie ucieszy, ale nie jest wymagany.CC0 1.0 (otwiera się w nowym oknie)
